Emotie.

Sport is een forum waar het niet verborgen kan worden, waar de gevoelens die op elk moment door iemands hart kloppen – euforie of verwoesting, vreugde of woede – in één beeld kunnen worden vastgelegd.

Dit is waar Lionel Messi, misschien wel de grootste voetballer aller tijden, eindelijk de WK-trofee voor Argentinië in de wacht sleepte. Euforie, onmiskenbaar.

Dit is waar Mikaela Shiffrin uit de Verenigde Staten, misschien wel de grootste vrouwelijke skiër aller tijden, zijdelings zat tijdens de Olympische Spelen in Peking na het skiën van de eerste run van de slalomrace, zijn gezicht voor de wereld verbergend. Teleurstelling, onmiskenbaar.

Iedereen wist hoe ze zich op die momenten voelden.

Soms werkt het andersom. Het beeld laat de kijker ook iets voelen. Zoals een foto van een lid van het Oekraïense team dat deelneemt aan een artistieke zwemwedstrijd op de wereldkampioenschappen in Hongarije, waterdruppels die uit haar lichaam gutsen terwijl ze streed om een ​​door oorlog verscheurd land. Je kon de trots voelen. Of een foto van twee mannen op de grond die zichzelf proberen te beschermen tegen een razende stier in Mexico-Stad. Je kon de angst ruiken.

Het vastleggen van het moment duurt niet langer dan een fractie van een seconde, maar deze beelden zijn eeuwig. Veel van 2022 zijn onvergetelijk. Serena Williams in de schijnwerpers op de US Open, waarschijnlijk voor de laatste keer. Roger Federer, Rafael Nadal en Novak Djokovic houden allemaal de emotie in hetzelfde kader bij de Laver Cup, het laatste evenement van Federer voor zijn pensionering. De enorme omvang van dat moment ging geen van beiden verloren toen ze zich realiseerden dat de grootste drievoudige rivaliteit die de sport ooit had gezien voorbij was.

Een foto, zoals het cliché luidt, zegt meer dan 1000 woorden. Soms brengt het beeld ook woorden over.

‘Ik ben een goede krultang. Ik vertrouw. Let’s have fun’, schreef de Japanse Satsuki Fujisawa op haar rechterhand in het Engels tijdens de Olympische Spelen in Beijing.

De bevestiging moet hebben geholpen: ze won zilver, waarmee ze haar bronzen medaille in Pyeongchang vier jaar eerder met één plaats verbeterde.

En velen hadden geen verdere uitleg nodig. Scottie Scheffler, terwijl hij zijn putter naar de hemel hief terwijl de hete zon van Georgia scheen terwijl hij de Masters won. Mike Krzyzewski, de meest winnende coach aller tijden van universiteitsbasketbal, zit op een krukje terwijl hij Duke voor de laatste keer naar de Final Four leidt. Anna Hall, die haar armen opstak om brons te winnen op de zevenkamp op de Wereldkampioenschappen atletiek. Hector Neris van de Houston Astros, springend om zijn team te vieren, is twee innings verwijderd van het sluiten van de Philadelphia Phillies en het winnen van de World Series.

Momenten waren precies dat, momenten. Dit jaar is voorbij. Volgend jaar wacht. Maar deze beelden van 2022 zullen voortleven, een eeuwige herinnering aan hoe dit jaar ons deed voelen.



Source link

By lcqfv

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *