Gekleed in een witte laboratoriumjas, een schroevendraaier in zijn hand, onderzoekt Antonio Martinez Rivas een op afstand bestuurbare auto in zijn werkplaats in Madrid, een ‘speelgoedziekenhuis’ dat op het punt staat de deuren te sluiten na 50 jaar reparaties.

Deze zeventigjarige speelgoedspecialist, die op 31 december met pensioen gaat, zit met brilogen op de taak die voorhanden is, een paar dagen voor de laatste opening van zijn werkplaats gebogen over zijn ‘operatietafel’. Kerstmis.

“Nu zijn ze me aan het repareren”, zegt hij met zijn schorre stem tegen een cliënt, verwijzend naar zijn voortdurende strijd tegen kanker.

Verlicht door neonlichten en omringd door gereedschap en losse onderdelen, staat zijn werkbank in de hoek van een echte Aladdins grot, met duizenden kleurrijk speelgoed op planken die zich uitstrekken van vloer tot plafond.

Onder hen zijn poppen, teddyberen, bordspellen, houten paarden en meer, allemaal verzonden door klanten uit Spanje, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Portugal en zelfs Uruguay.

“Wij zijn de enigen die aan alle soorten speelgoed werken” in Spanje, zei Rivas, een inwoner van Madrid die speelgoedreparatie van zijn vader leerde.

De meeste klanten zijn “volwassenen die heimwee hebben naar iets dat ze als kind hadden”, zei hij.

“Sommigen zeggen tegen mij: ‘Verander dat niet’. En als je er nieuwe vulling in wilt doen, zeggen ze dat je moet laten wat er al is, want dat is een deel van de essentie van het speelgoed”, legde hij uit.

David Hinojal, 40, raapte een knuffelige aap op die piept als je in zijn buik knijpt.

“Ik kocht het jaren geleden als cadeau voor mijn schoonmoeder en na haar dood hebben we het gehouden omdat we er erg van houden”, glimlacht Hinojal, die in het toerisme werkt.

Rivas’ vader opende in 1945 een kleine winkel met handgemaakt speelgoed voordat hij zich steeds meer toelegde op reparaties na de massale toestroom van plastic speelgoed in de jaren 1950 en 1960. Hij nam de werkplaats van zijn vader over in de jaren 70 en moest, alleen werkend, het hoofd bieden aan de komst van videogames, waardoor de belangstelling voor traditioneel speelgoed afnam.

“Na zoveel jaren voel je veel verdriet [at closing] omdat er zoveel klanten zijn die vrienden zijn geworden”, geeft hij met gebogen hoofd toe.

Als eerbetoon plaatsten zijn vrienden een bord achter de toonbank waarop stond: “Bijna alles te koop – de baas wilde niet dat we een prijs op hem zetten.”



Source link

By lcqfv

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *