Door een klimaatrisicofaciliteit van $ 14 miljard te lanceren, heeft Afrika laten zien dat het zijn geduld verliest met gebroken beloften van het Westen.

Falen kan soms overwinningen opleveren. Vraag Afrika.

Tijdens de onlangs afgesloten COP27 wereldwijde klimaatbesprekingen zegevierde het continent over een status-quo van gestage onvervulde toezeggingen van $ 100 miljard aan klimaatfinanciering van rijke landen.

De lancering van de Afrikaanse klimaatrisicofaciliteit – een op de markt gebaseerd lokaal financieringsinstrument van $ 14 miljard om Afrikaanse landen te helpen veerkracht op te bouwen in hun kwetsbare gemeenschappen – is een wake-up call voor een wereld die gefrustreerd is door holle toezeggingen van rijke landen. De financiering is een klimaatoplossing ontworpen door Afrika, voor Afrika, om het verlies en de schade (L&D in het jargon van klimaatonderhandelingen) te dragen die wordt veroorzaakt door klimaatverandering. En dit zou als voorbeeld moeten dienen voor Azië.

Natuurlijk bereikte COP27 eindelijk een historisch akkoord een L&D-fonds oprichten. Maar ontwikkelingslanden zijn gewend grote beloften te horen die nooit het daglicht zien. De $ 100 miljard aan klimaatfinanciering zou tegen 2020 de armste landen moeten bereiken. Dat jaar is voorbij en het cijfer is sindsdien betwistbaar. Alleen al Pakistan heeft meer dan 30 miljard dollar nodig om te herstellen van de directe verliezen die alleen al door de catastrofale overstromingen van dit jaar zijn veroorzaakt.

Waarom zou het nieuwe Schadefonds anders zijn? Voorlopig is het een lege rekening. Wie wat zal bijdragen, moet nog worden beslist. Het duurde meer dan een decennium voor het door de VN gesponsorde COP-proces en duizenden natuurrampen om overeenstemming te bereiken over de oprichting van het fonds, dus je kunt je alleen maar voorstellen hoeveel verlies en schade klimaatgevoelige landen zullen moeten doorstaan ​​voordat het geld begint te stromen.

Er is ook een ander risico. Door een L&D-fonds op te richten en taal over het uitfaseren van fossiele brandstoffen achterwege te laten, kwam COP27 gevaarlijk dicht bij het toestaan ​​van rijke landen om de planeet zoveel schade toe te brengen als ze willen, zolang ze maar beloven te betalen na verlaging.

De boodschap van de VN-klimaatconferentie is duidelijk: Run. Afrika heeft gehoord en gereageerd.

“Dit is de Afrikaanse verzekeringssector die zegt: laten we ons verenigen en proberen dit probleem zelf op te lossen.” zegt Kelvin MassinghamDirector of Risk and Resilience bij FSD Africa, een van de partners achter de lancering van de African Climate Risk Facility.

Een groep van 85 verzekeraars in Afrika heeft het fonds opgericht, dat is ontworpen om bescherming te bieden tegen droogtes, overstromingen en tropische cyclonen door het verstrekken van klimaatrisicoverzekeringen aan Afrikaanse regeringen, humanitaire organisaties, steden en organisaties.

Voor alle duidelijkheid, het idee is niet om te stoppen het Globale Noorden aan zijn verplichtingen te houden. Het is van vitaal belang dat rijke naties onder druk worden gezet om hun woord te houden en te worden aangesproken op hun mislukkingen. Maar door tegelijkertijd het heft in eigen handen te nemen, helpt Afrika de kloof te benadrukken tussen de grote woorden van het Westen en hun verwaarloosbare daden, terwijl het tegelijkertijd een gedurfde verklaring aflegt: het zal zijn toekomst niet door anderen laten bepalen.

Bovenal is het mandaat van de African Climate Risk Facility om een ​​nationaal gefinancierd alternatief te bieden voor soortgelijke wereldwijde initiatieven, zoals de Global Risk Insurance Facility van de Wereldbank en de Shield Funding Facility. Dergelijke lokale alternatieven zullen onvermijdelijk het door rampen geteisterde Afrika bevrijden van de pijn van het bepleiten van en strijden om klimaatfinanciering van alleen anderen. De Afrikaanse inspanning bouwt voort op een soortgelijk initiatief in de Caraïbenwaar sinds 2007 een risicopoolingsysteem bestaat.

Tegelijkertijd laat het Afrikaanse initiatief zien hoe het continent erkent dat klimaatverandering een probleem zonder grenzen is en dat er grenzeloos denken nodig is om oplossingen te vinden.

Klimaatgevoelig Azië moet er rekening mee houden. Aziatische landen – waaronder Myanmar, Pakistan, de Filippijnen, Bangladesh, Thailand en Nepal – behoren volgens de in Bonn gevestigde non-profitorganisatie tot de landen die het meeste risico lopen door klimaatverandering. Duits horloge.

Terwijl ze rijke landen aansporen om hun uitstoot te verminderen en te betalen voor de schade die ze hebben aangericht, moeten ook Aziatische landen samenwerken om een ​​autonoom, zelfvoorzienend en verantwoordelijk mechanisme op te bouwen dat hen kan helpen veerkracht op te bouwen in het licht van verliezen en schade door het klimaat.

Ze kunnen niet langer wachten op het Westen. Net als Afrika moeten ze verhuizen om hun eigen lot vorm te geven.

De meningen in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de redactionele positie van Al Jazeera.



Source link

By lcqfv

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *