Eén van de andere gebeurtenissen achtervolgde me vorig jaar. Een onvergeeflijk en onvergetelijk tafereel dat de hele wereld weergalmde. Het was tragisch, heroïsch en zeer symbolisch.

Verbaasd keken mijn collega’s en ik met woordeloos ongeloof toe hoe alles zich live op onze schermen begon af te spelen. Slechts drie dagen na de moord op Al Jazeera Shireen Abu Akleh, had Israël besloten zijn criminele wandaden te verdubbelen. Er werden orders gegeven om zijn begrafenis te plunderen en zijn Palestijnse karakter te decimeren.

Zodra haar rouwenden zich vreedzaam verzamelden op de binnenplaats van het St. Anne’s Hospital in bezet Oost-Jeruzalem, droegen ze de kist en bereidden ze zich voor om naar Shireen’s laatste rustplaats te gaan, de Israëlische veiligheidstroepen die verantwoordelijk waren voor het stoppen van de processie. Ze gewelddadig aangevallen de aanklagers, hen brutaal slaand met knuppels, waardoor het voor de dragers onmogelijk werd hun lichaam te beschermen.

Maar deze dappere Palestijnen bleven staan, hielden de kist vast en bewaarden zijn heiligheid terwijl hij op en neer vloog en bijna op de grond viel. Al snel sloten tienduizenden Palestijnen zich aan bij de processie, waarmee het de grootste ter nagedachtenis werd. Voor hen en voor talloze anderen over de hele wereld is Shireen een icoon van vrijheid en opoffering geworden.

Zijn begrafenis bracht aan het licht wat Shireen haar hele leven heeft gerapporteerd, namelijk dat de bezetting slecht, wreed en sadistisch is. Ze zou waarschijnlijk minder verrast, minder dramatisch en terughoudender zijn geweest als ze het zelf had gemeld, gezien de aanval voor wat het is: laf. Omdat niets de machtige nucleaire staat bang maakt dan de Palestijnen die zich verenigen rond hun nationale vlag en patriottisch “Bevrijd, vrij Palestina” zingen.

Als het de bedoeling van de Israëlische veiligheidstroepen was om te voorkomen dat de begrafenis op straat terecht zou komen, hadden ze eenvoudigweg de uitgang kunnen blokkeren. Maar hun echte bedoeling was om de Palestijnen te kwetsen en te vernederen waar de internationale media bij waren. Laat de wereld zien dat Israël kan doen wat het wil, hoe het wil, wanneer het wil, en laat zijn westerse aanhangers, vooral zijn Amerikaanse bazen, begrijpen dat ze geen controle hebben over Israël, zelfs als het gaat om het vermoorden van een prominente Palestijns-Amerikaanse journalist.

Waarom? Omdat Israël zo dronken is van macht, is het gek geworden.

Een groot deel van zijn geschiedenis heeft Israël gewerkt om zijn wreedheid te verbergen, zijn geweld te verbergen en zijn racisme te verdoezelen, om in de gunst te komen bij liberale westerse mogendheden. Haar grondgedachte voor buitensporig geweld was altijd dezelfde: ze deed het allemaal uit zelfverdediging, ze had geen andere keus. Kortom, de Israëli’s beheersten de kunst van chutzpah, doden en huilen.

Maar het huidige Israël schuwt zijn racistisch geweld niet langer, ongeacht wie er aan het roer staat van het staatsechelon. In tegenstelling tot oudere generaties zionisten die frisse herinneringen hadden aan het Europese fascisme en de holocaust en ontvankelijk waren voor westerse druk, deed de nieuwe generatie zelfvoldane Sabras (in Israël geboren joden), religieuze fanatici en illegale kolonisten er geen moeite mee om als fascisten te zijn of te handelen. .

De Robocop-achtige schurken die de vreedzame begrafenis van Shireen aanvielen, evenals degenen die haar huis binnenvielen nadat ze haar hadden vermoord, missen elk menselijk en moreel geweten. Net als hun leiders is niemand verantwoordelijk gehouden voor hun brutaliteit. Omdat, in tegenstelling tot andere schurkenregimes die worden bestraft voor hun overtredingen, Israël over het algemeen wordt beloond voor zijn agressie – hoe groter de overtreding, hoe groter de beloning voor de Verenigde Staten en het Westen in het algemeen. Zelfs regimes in het Midden-Oosten hebben zich de laatste tijd aangesloten bij het ritueel van schmooze, waarbij ze Israël belonen voor zijn agressie, onder het mom van “als je ze niet kunt verslaan, doe dan mee”.

Netanyahu ontving zo’n 40 miljard dollar aan Amerikaanse militaire hulp nadat hij herhaaldelijk de Amerikaanse president Barrack Obama had beledigd en gekleineerd. Het meedogenloze bombardement van Israël op de Gazastrook, de uitbreiding van illegale nederzettingen en de aanvallen op de Al-Aqsa-moskee zijn beloond met een bredere Arabische normalisering en meer Europese hulp en investeringen.

Zulk gebabbel en flagrante verzoening maakten Israël tot waanzin. Als een kind met problemen test hij voortdurend de grenzen van slecht gedrag, nieuwsgierig om te weten wanneer zijn cliënten zich eindelijk als volwassenen kunnen gedragen en een einde kunnen maken aan zijn gewelddadige driftbuien. Tevergeefs.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Israëli’s tot de conclusie zijn gekomen dat agressie niet alleen is toegestaan, maar ook goed loont. Het is geen verrassing dat ze de meest extreme regering in de geschiedenis van de staat hebben gekozen nadat de zogenaamde gematigde regering sinds 2006 het dodelijkste jaar voor Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever heeft geproduceerd. De situatie zal ongetwijfeld erger worden.

Straffeloosheid leidt tot arrogantie en extremisme.

Daar komen de nieuwe fascisten aan het roer, die een hekel hebben aan de media en zich niets aantrekken van de internationale publieke opinie. Ze willen het juridische en politieke systeem van Israël omvormen tot een nieuwe fascistische theocratie en eisen dat racisme en staatsgeweld worden bevrijd van wettelijke beperkingen en gerechtelijke controle. Daarbij keren ze zich tegen hun mede-Joden omdat ze te liberaal, seculier of homo zijn, met andere woorden, net als de Palestijnen, om er niet bij te horen, wat een doorgewinterde Israëlische journalist doet zeggen: nou ja, “zionisme is racisme”.

Inderdaad, de nieuwe regering manifest verklaart dat het Joodse volk een “exclusief en onvervreemdbaar recht heeft op alle delen van het land Israël”, dat wil zeggen op heel het historische Palestina. Voorspelbaar, rijzende ster en minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben Gvir heeft genaamd voor het sluiten van Al Jazeera en het uitzetten van zijn journalisten. Hij, die vanwege zijn extreme opvattingen niet in het Israëlische leger mocht dienen, en die het bloedbad van 29 onschuldige Palestijnen in 1994 in Hebron toejuichte, omschrijft Al Jazeera als “een antisemitisch en vals propagandanetwerk”. Dat zou Shireen zeker van streek hebben gemaakt. Als alleen.



Source link

By lcqfv

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *